Cm3 2020 race note

รอบนี้วางแผนจะมาแข่ง cm3 ตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว พอเปิดสมัครปุ๊ปก็กดรับสมัครเลย แบบไม่ลังเล เพื่อน ๆ ก็สมัครด้วยกันหลายคน คิดว่าสนุกแน่นอน แต่ปรากฏว่า ปีนี้ดันมีโควิทเข้ามาเล่นงาน ทำให้บรรยากาศการซ้อมเอื่อยเฉื่อยไป

 
เหมือนการแข่งทุกครั้ง อะไรที่หวังไว้ก็มักไม่เป็นไปตามคาดหมาย ซ้อมน้อยกว่าที่ตั้งใจไว่ และระหว่างการซ้อมยังมาเจออาการบาดเจ็บที่รองช้ำอีก แต่ก็ยังซ้อมอยู่เพราะคิดว่าไม่เป็นอะไรมาก ยังพอซ้อมได้ก็ซ้อมไป เพราะถ้าไม่ได้ซ้อมไปแข่งก็จะไม่สนุก
 
ช่วงหลัง ๆ อาการรองช้ำเริ่มหนักขึ้น ช่วงซ้อมวิ่งยาว วิ่งได้ประมาณ 20 กิโลก็จะมีอาการปวดตรงส้นเท้า เหมือนเส้นเอ็นจะรับแรงไม่ไหว ก็เลยผ่อนการซ้อมลง เพื่อให้ร่างกายได้ฟื้นตัวโดยหวังว่าจะหายได้ทันการแข่งขัน แต่สุดท้ายก็หายไม่ทัน 
 
เลยวางแผนในใจคิดว่า ไม่เป็นไร พยายามเดินมากหน่อยไม่ต้องวิ่ง รองช้ำคงไม่สร้างปัญหามาก แล้วค่อยไปปรับเอาหน้างานว่าอาการเป็นไง ถ้าดีก็วิ่งถ้าไม่ดีก็เดิน
 
วันก่อนวิ่งโหลดอย่างเต็มที่ นอนอย่างเต็มอิ่ม การเตรียมตัวก่อนแข่งถือว่าอยู่ในสภาพสมบูรณ์ perfect
 
เช้าวันแข่งนัดรวมตัวกับพี่เป้และโย เดินทางไปสนามได้อย่างไม่มีปัญหาอะไร เข้าห้องน้ำเรียบร้อย ลึก ๆ รู้สึกว่าร่างกายโอเค น่าจะไม่เหนื่อยมากจากการแข่งครั้งนี้ 
 
การแข่งเริ่ม กิโลที่ 0-10  ความชันหฤหัน
 
แค่พอเริ่มออกวิ่ง อาการรองช้ำมาเลย คิดในใจว่า ทำไมมาเร็วจังวะ ยังไม่ได้ไปไหนเลย ก็เลยต้องเดินสลับกับวิ่งเบา ๆ ไปเรื่อย  จนกระทั่งขึ้นเขา ตอนแรกคิดว่าไม่เป็นไร ปกติเราถนัดขึ้นเขาอยู่แล้ว สบาย ที่ไหนได้คิดผิดถนัด 
 
รองช้ำที่คิดว่าจะสร้างปัญหาให้ตอนวิ่งเท่านั้น กลับสิ่งผลตอนขึ้นเขาอย่างมาก ออกแรงที่ส้นเท้าไม่ได้ พอออกแรงก็จะปวดซ้น ทำให้ไม่มีแรงดันตัวขึ้นยอดเขา
 
ตอนนั้นรู้สึกว่าออกแรงผิดส่วน ใช้แรงจากต้นขาแทนที่จะใช้จากน่อง ทำให้เมื่อยเร็วมาก ออกแรงเยอะกว่าปรกติ แต่ก็ยังคิดว่าไปได้อยู่ ค่อย ๆ ประคองไป
 
กิโลที่ 10 -30 
 
ช่วงนี้พยายามรักษาความเร็วตลอด ไม่ให้ช้าไป เพราะเคยมีประสบการณ์วิ่งหนี้คิตออฟ ทำให้รู้ว่า ถ้าเผื่อเวลาไม่ดี ต้องวิ่งหางจุกตูดอีกแน่ เลยพยายามเก็บเวลาไว้ก่อน ช่วงลงเขาก็พยายามวิ่งลง แต่คิดไม่ถึงมาได้แค่ครึ่งทางร่างกายหมดแรง  เลยรู้สึกว่า ต้องผ่อนละเดี๋ยวไม่รอด
 
กิโลที่ 30-40 
 
ขนาดพยายามเซฟแรงแล้ว หัวใจก็ยังขึ้นไม่หยุด ส่วนหนึ่งน่าจะมาจากการที่ใช้แรงผิดส่วนในการขึ้นเขา ทำให้ออกแรงเกินจำเป็น ทำให้เริ่มเดินไป พักไป ใจก็บอกว่า ไม่ต้องรีบ ยังไงก็ทัน แต่ถึงยังงั้นก็ยังรู้สึกว่าเหนื่อยเกินไปอยู่ดี ความรู้สึกทรมานเดิม ๆ ของการแข่งโป่งแยง 100 เริ่มกลับมา กว่าจะได้แต่ละก้าวเริ่มต้องใช้แรงใจ แต่ในใจก็คิดว่าเกินครึ่งทางมาละ ทนอีกหน่อยเดียวก็จบ ระหว่างทางได้เจอกับโย สภาพก็เริ่มไม่หนีกัน ก็เลยเดินทางด้วยกันไป
 
กิโลที่ 40-50
 
ช่วงนี้ก็กัดฟันทนเอา บอกตัวเองอย่างเดียวว่า ไม่ต้องรีบ จบแน่นอน อาจช้าหน่อยไม่เป็นไร ไม่ได้แข่งกับใครอยู่แล้ว แต่ก็อย่างว่า พอเห็นคนอื่น เดินเร็ว ๆ ก็อยากจะเร็วบ้าง แต่ก็ไปได้แค่ตามสังขารตัวเอง เดินไปหยุดไปเหมือนเดิม 
 
50-60 โล
 
ช่วงสุดท้าย หมดแรงละ ก่อนลงเขาเริ่มมืด เลยบอกโยว่าอยากพักน้อยหน่อย เพราะถ้ามืดแล้ว ตอนลงจะยากขึ้น เลยตกลงกันพัก 20 นาทีแล้วออกจาก hq station เลย เนื่องจากฝนตกปรอย ๆ ตอนกลางวัน ทำให้พื้นลื่น ตอนลงต้องระวังสุด ๆ จนกระทั่งเขาสู่เขตป่า 
 
คราวนี้ฝนตกแรงเลย จากทางที่ยากอยู่แล้ว คราวนี้โครตยาก ทั้งชัน ทั้งลื่น เดินไปก็เสียวไป จนฟ้ามืดและเริ่มใช้ไฟฉาย 
 
ตอนนั้นดูน่ากลัวเพราะเพื่อนร่วมเดินทางไม่เยอะมีแค่ผมกับโย กลัวที่สุดก็งู แต่ก็คิดว่าคนผ่านมาเยอะ ถ้ามันจะมี คนก่อนหน้าคงโดนไปละ ว่าแล้วก็ดูแต่พื้น เดิน ๆ ๆ แล้วก็เดิน เป้าหมายในใจมีอย่างเดียวคือเส้นชัย 
 
แต่เหมือนปรกติ เวลาจะจบ ระยะที่ดูเหมือนใกล้ เดินยังไงก็ไม่ถึง โดยเฉพาะ ระยะเทรลส่วนใหญ่มักมีการแถม ก็เลยไม่รู้จริงๆ ว่าต้องเดินอีกไกลเท่าไหร่ มีแต่ขอว่าอย่าแถมเยอะก็พอ
 
จนสุดท้ายก็ออกมาเจอถนน โยหันกลับมาถามว่า พี่จะวิ่งหรือจะเดิน ผมไม่ต้องคิดเลย ตอบไปว่าเดิน (กูไม่ไหวแล้ว ) ถ้าโยอยากวิ่ง วิ่งเลยนะ คงเข้าช้าต่างกันไม่เกิน 5 นาที สุดท้ายโยก็เดินเป็นเพื่อนกัน
 
เราสองคนเข้าเส้นชัย จบมาด้วยเวลา 14.27 ชม โดยส่วนตัวพอใจกับเวลานี้ แต่สภาพถือว่าเละมาก รอบหน้ารักษาขาให้หายแล้วค่อยว่ากัน การแข่งน่าจะสนุกกว่านี้
 
เหมือนทุกครั้งการแข่งครั้งนี้คงไม่มีความหมาย ถ้าไม่มีเพื่อน ๆ มาร่วมสร้างความทรงจำที่ดีด้วย  ขอบคุณพี่เป้ โยที่ร่วมวิ่งด้วยกัน โดยเฉพาะโย อยากถามว่า มึงจะรีบไปไหน
 
ขอบคุณน้องส้มโอ น้องแป๊ป น้องโน๊ต ที่เจอกันแบบเฉี่ยวไป เฉี่ยวมาเหมือนเล่นเกมส์ แต่ก็สนุกเพราะรู้ว่า มีคนเหนื่อยเป็นเพื่อน (กูไม่ได้เหนื่อยคนเดียว)
 
ขอบคุณน้องใบเฟรินและน้องฝน ที่ทำให้พี่รู้ว่า คำว่ายากไป มันแค่ข้ออ้างของคนไม่ลงมือทำ 
 
ขอบคุณพี่อัจที่ส่งใจมาเชียร์ มาโหลดร่วมด้วยประดุจแข่ง (ยังงง ๆ อยู่ว่าโหลดไปทำไม)
 
ขอบคุณเพื่อน ๆ แคมป์หมีที่เอาใจช่วยอยู่ห่าง ๆ ผ่านทาง line
 
ขอบคุณเมย์ที่เป็นให้ทุกอย่าง ทั้งกำลังใจ ช่วยดูแลงานในวันที่ต้องออกไปซ้อม ดูแลหลังแข่งกีฬาเสร็จ มาร่วมสนุก ร่วมเที่ยวร่วมลุ้น
 
จนกว่าจะถึงสนามหน้า
 
สนามนี้ถือว่าผ่านนะคร๊าบบบบ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *